Majówka z grillem – o metodach badania jakości paliw stałych do grillowania
Długi weekend majowy obejmujący święta 1 i 3 maja to dla wielu Polaków tradycyjny czas rozpoczęcia sezonu grillowego. Wraz z zapachem pieczonych kiełbasek pojawia się jednak pytanie: czym właściwie palimy w naszych grillach?
Choć na półkach sklepowych nie brakuje worków z węglem drzewnym i brykietem, ich jakość to niezwykle ważna sprawa, nie tylko w kwestii smaku grillowanych potraw i efektywności grillowania, ale także kwestia zdrowia i bezpieczeństwa.
Aby określić, czy dany produkt nadaje się do bezpiecznego i efektywnego użycia w grillach, laboratoria przeprowadzają szereg badań fizykochemicznych określonych w normie PN‑EN 1860-2:2023-11 pt. „Urządzenia, paliwa stałe i podpałki do grilla – Część 2: Węgiel drzewny i brykiety z węgla drzewnego do grillowania – Wymagania i metody badań”. W dokumencie tym określono między innymi wymagania i metody badań dla węgla drzewnego do grilla i brykietów z węgla drzewnego do grilla stosowanych w urządzeniach do grillowania. Ma on na celu ograniczenie zagrożeń, które mogą wystąpić podczas grillowania z wykorzystaniem paliw stałych. Zgodnie z normą węgiel do grilla to stała pozostałość po suchej destylacji drewna lub innej substancji roślinnej.
Pośród wielu parametrów opisujących właściwości paliw stałych do grillowania do kluczowych należą:
Wilgoć całkowita – podstawowy parametr, którego zbyt wysoki poziom może znacznie utrudniać rozpalenie grilla oraz obniżać wartość opałową paliwa. Zawartość wilgoci nie może przekraczać 8% m/m, zarówno dla węgla drzewnego jak i brykietów z węgla drzewnego.- Zawartość popiołu – stała pozostałość po spaleniu węgla drzewnego do grilla lub brykietów z węgla drzewnego do grilla, której ilość nie może przekraczać 8% m/m dla węgla drzewnego oraz 18% dla brykietów. Wysoka zawartość popiołu może świadczyć o zanieczyszczeniach (np. piasku, kamieni) i obniża wartość opałową paliwa.
- C fix – węgiel pozostały po usunięciu substancji lotnych i popiołu z węgla drzewnego do grillowania lub brykietów węgla drzewnego do grillowania w stanie suchym, którego wartość powinna wynosić minimum 75% m/m dla węgla drzewnego oraz minimum 60% m/m dla brykietów z węgla drzewnego.
- Granulacja – zależna od rodzaju dla węgla drzewnego i szeroko opisana w normie dla każdego przypadku / rodzaju.
- Zawartość części lotnych – czyli związków, które ulatniają się w początkowej fazie spalania. Ich ilość wpływa na łatwość rozpalania paliwa. Węgiel drzewny zazwyczaj zawiera ich więcej niż brykiet, co sprzyja szybkiemu zapłonowi.
- Wartość opałowa – parametr określający ile energii można uzyskać ze spalenia jednostki masy paliwa. Im wyższa wartość opałowa, tym bardziej efektywne pod względem energetycznym jest paliwo.
- Analiza mikroskopowa obecności zanieczyszczeń – całkowita zawartość zanieczyszczeń (substancji innych niż substancje powstałe w wyniku suchej destylacji drewna lub innej substancji roślinnej lub dopuszczalnego spoiwa stosowanego w brykietach z węgla drzewnego do grillowania) nie powinna przekroczyć łącznie 4% v/v. Przykładami substancji powstałych w wyniku suchej destylacji innych niż węgiel drzewny do grilla lub spoiwo stosowanych w brykietach do grilla (jeśli ma to zastosowanie) są:
- pozostałości drewna lub substancji roślinnych, które nie zostały całkowicie oddestylowane na sucho (spirolizowane),
- substancje mineralne powstałe w procesach produkcji i przeładunku.
Ze wspomnianych 4% v/v nie więcej niż 1% v/v może pochodzić z następujących lub podobnych substancji: węgla kopalnego i jego pochodnych, ropy naftowej, koksu, smoły, tworzyw sztucznych, szkła, żużla, sztucznych minerałów etc.
Instytut Technologii Paliw i Energii od kilkudziesięciu lat bada parametry paliw stałych do grillowania a badania te objęte są zakresem akredytacji (AB 081).
Zapraszamy do współpracy!
Autor: Edyta Misztal LCA, emisztal@itpe.pl, kom. 664 025 323.