Czy to już zmierzch atrakcyjności węgla koksowego w Australii?

Wycofywanie się firm z nowych inwestycji w węgiel koksowy w Australii jest logicznym skutkiem zarówno realiów ekonomicznych (niskich cen i wysokich opłat), jak i rosnącej presji klimatycznej. Inwestycje w nowe kopalnie stają się coraz trudniejsze do uzasadnienia, co może przyśpieszyć odpływ kapitału z sektora węgla koksowego — nawet tam, gdzie zasoby i infrastruktura istnieją.

W 2025 roku BHP Mitsubishi Alliance (BMA) ogłosiła, że nie będzie kontynuować rozbudowy projektu Saraji East, mimo że stanowe ministerstwo środowiska w Queensland wydało warunkową zgodę na realizację przedsięwzięcia. Formalnie projekt miał wymagane pozwolenia na wydobycie, a planowana produkcja miała wynosić kilka milionów ton węgla koksowego rocznie przez ponad dwadzieścia lat. Jednak BMA uzasadniła rezygnację nieopłacalnością ekonomiczną: obecny system podatku od wydobycia (royalties), spadające ceny surowca oraz rosnące koszty pracy i energii znacząco obniżyły prognozowaną rentowność kopalni.

Dodatkowo decyzja o przejściu sąsiedniej kopalni Saraji South Coal Mine w tryb „care-and-maintenance” — spowodowana dokładnie tymi samymi czynnikami — tylko wzmocniła przekonanie, że nowe przedsięwzięcie (Saraji East) również nie przyniosłoby oczekiwanych korzyści.

https://www.bhp.com

Coraz częstsze decyzje firm o wstrzymywaniu lub rezygnowaniu z nowych inwestycji w węgiel koksowy — nawet wtedy, gdy projekty mają wszystkie zgody — stanowią wyraźny sygnał zmiany strategii w sektorze. Z perspektywy krótko- i średnioterminowej nawet w Australii węgiel koksowy przestaje być surowcem o oczywistej atrakcyjności ekonomicznej.

Choć przedstawione przykłady dotyczą przede wszystkim realiów australijskich, mogą one w pewnym stopniu sygnalizować szersze tendencje, które z czasem mogą stać się istotne również dla odbiorców węgla koksowego w Europie, w tym dla polskiego sektora koksowniczego. Nie oznacza to koniecznie bezpośrednich zmian w krótkiej perspektywie, ale raczej potrzebę uważnego monitorowania globalnych uwarunkowań ekonomicznych i regulacyjnych, które kształtują funkcjonowanie rynku surowcowego. W tak dynamicznym otoczeniu ostrożne planowanie i elastyczne podejście do strategii zaopatrzenia mogą nabierać stopniowo coraz większego znaczenia.